Ҳар не жудоликнинг буюкмас жабри, Ҳар қандай айрилиқ йиғлатавермас. Ҳар дам ҳам синалмас ҳижроннинг сабри, Баъзан «алвидо»лар маҳзунлик бермас. Аммо жон оғритар жудоликлар бор, Бу жоннинг оғриғи олгудек жонни. Бу оғир ажралиш, бу оғир озор, ЗУнутиб қўясан тўртала ённи. Биз ҳозир шундайин фурсатда жаммиз, Ҳиқиллайди дилнинг ҳамма томони. Бошдан оёққача тўла аламмиз, Хайр, Хатми Қуръон – таровеҳ шони! Сен зулмат тунларни этдинг мунаввар, Қорайган қалбларга олиб кирдинг нур. Кечалар атрофга сочдинг мушк-анбар, Кўнглилларга эса ҳаловат, ҳузур. Савоб умидида масжидлар сари Қадамлар ташладик яхши ниятда. Кўзлардан ғам-ғусса чекинди нари, Нафслар бош эгиб қолди уятда. Сафларда елкадош турилди қоим, Аллоҳга эгилдик ҳамда чўкдик тиз. Роббимиз пок, дея тилда бетиним, Ернинг қулоғига шивирладик биз… Энди бу онлар ҳам бўлмоқда охир, Келасанми яна, эй бахтлар кони? Сенга етиш борми ё йўқми, ахир, Хайр, Хатми Қуръон – таровеҳ шони. Билим юрти мударриси Ўткирбек Мадумаровнинг “Бу сенинг ёдинг” шеърий тўпламлар китобидан
